Na tej podstawie, każdy człowiek racjonalnie myślący, powinien podejmować decyzje w sprawie sensu bycia członkiem danej wspólnoty. Aby pozytywnie odpowiedzieć na te pytania, człowiek powinien dysponować  narzędziami umożliwiającymi realizacje tych odpowiedzi. Proponujemy, aby tymi narzędziami był: "Cel 3 - Sens światopoglądu człowieka" i "Cel 4 - Sens wspólnego działania dla wspólnego dobra".

Poniżej przedstawiamy nasze refleksje oparte na obserwacji życia człowieka i życia zwierząt, oraz wiedzy zdobytej na podstawia wybranej przez nas literatury.


Przypuszczamy, że dzięki myśleniu abstrakcyjnemu, człowiek poznał i zrozumiał różnice pomiędzy światem wspólnot zwierzęcych, a światem wspólnot człowieczych. Ale człowiek XXI wieku, aby racjonalnie odpowiedzieć na to ważne pytanie, musi wiedzieć jak zachowują się zwierzęta i jakimi kierują się zasadami (prawami przyrody).

Człowiek musi poznać różnice pomiędzy zachowaniem człowieka i obowiązującymi go nakazami i zakazami, a zasadami, którymi kierują się zwierzęta. Człowiek powinien w szczególności poznać zasady (prawa przyrody), którymi kierują się: naczelne (w szczególności małpy bonobo), zwierzęta mięsożerne i roślinożerne (w szczególności słonie). Człowiek musi wiedzieć, czy obowiązujące człowieka zakazy i nakazy nie są sprzeczne z naturalnymi prawami przyrody. Jeżeli są sprzeczne i nie ułatwiają życia lub nawet go utrudniają, człowiek powinien je skorygować.

Przypuszczamy, że człowiek dzięki myśleniu abstrakcyjnemu, może i potrafi nadać sens swojemu życiu i swojej wspólnocie. Trudno sobie wyobrazić życie wspólnoty człowieczej, która nie wybrała i nie nadała sensu swojej wspólnocie. Przykładem i dowodem na to jest Biblia, która jest prawem dla Żydów wyznawców judaizmu, oraz statuty każdej organizacji istniejącej i sprawnie działającej w XXI wieku.


Sens życia wspólnot człowieczych ma ogromną wartość dla każdego człowieka i samych wspólnot. Bez życia (istnienia) wspólnot, człowiek nie mógłby osiągnąć takie poziomu życia, jaki istnieje w krajach rozwiniętych. Bez życia wspólnot: miejscowości, miast, państw, Unii Europejskiej, Stanów Zjednoczonych, nie można by było osiągnąć takiego stopnia dobrobytu, jakie istnieje w tych wspólnotach.

Dlatego sens życia wspólnot człowieczych proponujemy oprzeć na niżej podanych stwierdzeniach:

  1. Istnienie wspólnot człowieczych umożliwiło człowiekowi coraz lepsze zaspakajania jego potrzeb i umożliwiało i umożliwia wymyślanie coraz bardziej wyrafinowanych (nie potrzebnych) potrzeb.
  2. Wymyślnie potrzeb, skłoniło człowieka do coraz większego rozwoju myślenia (zdobywania coraz większej wiedzy) i wzajemnego porozumiewania się, dla zaspokojenia tych potrzeb.
  3. Rozwój myślenia i mowy (zdobywanie coraz większej wiedzy) umożliwił ujawnianie się ludzi szczególnie uzdolnionych. To stało się przyczyną podziału członków wspólnoty na lud i elitę.
  4. Wtedy w elitach zaczęli się wyodrębniać szczególnie uzdolnieni ludzie:
  • twórcy decyzji-władcy,
  • twórcy wiedzy i wynalazków,
  • twórcy idei - to: kapłani, filozofowie i ideolodzy,
  • twórcy fantazji (kultury) - to mówcy, pieśniarze, pisarze, malarze, filmowcy.
  1. Ten podział wspólnot na lud i elitę, umożliwił podział ich zadań. Ten podział zadań ujawnił, że wspólnoty, w których powstały elity ludzi wybitnie uzdolnionych, coraz lepiej organizowały swoje życie.
Elity zapewniały ludowi coraz lepsze życie, a lud zapewniał elitom dostatnie lub nawet wystawne życie. W tych wspólnotach, w których ujawniało się coraz więcej ludzi uzdolnionych, powstawała coraz lepsza organizacja pracy i te wspólnoty rozwijały się coraz szybciej.
  1. Dziś już wiemy, że wszystkie prawa (przepisy) wymyślili i wymyślają elity, aby zapewnić sobie i swoim dzieciom dostanie życie, a potomkom zdobyte majątki, oraz takie życie ludowi, aby lud się nie buntował i pozwolił żyć elitom, ich dzieciom, a potomkom nie odbierał majątków.
  2. Dziś już wiemy, że stosując tych 5 zasad, przekroczyliśmy dopuszczalna granicę eksploatacji zasobów świata i jego środowiska naturalnego. Dziś wiemy, że w tym podziale wspólnot na elity i lud, zaczęło się ujawniać się coraz większe wynaturzenie. Miarą wszystkiego stał się pieniądz. Dziś wiemy, że ta miara umożliwiła szybkie bogacenie się ludzi szczególnie uzdolnionych. Obecnie około stu ludzi na świecie, posiada majątek równy majątkowi połowy całej ludzkości. Jeżeli nadal będziemy uważali pieniądz za jedyną i niczym nieograniczoną miarą wszystkiego, to na pewno jest to droga do totalnej katastrofy.
  3. Ale my już wiemy, że elity i ich dzieci, oraz tych ludzi szczególnie bogatych: możemy, powinniśmy namówić i zachęcić do wspólnego działania dla wspólnego dobra. Powinniśmy wykazać jakie korzyści wszyscy osiągniemy i wtedy wszyscy będziemy żyć "raju".
  4. Dziś już wiemy co możemy i powinniśmy zrobić, aby zapobiec zagrożeniom epoki człowieka (antropocenu) i sprostać wyzwaniom XXI wieku. Powinniśmy wykorzystać nauki humanistyczne, jako predysponowane do tego, do rozwiązywania problemów decyzyjnych XXI wieku. Nauki humanistyczne XXI wieku powinny się posługiwać uładzoną mową polską i Słownikiem SMŻ. Postawą, punktem wyjścia dla słownictwa socjologii powinno być słownictwo filozofii, dla psychologii słownictwo socjologii, a wszystkie te dzieciny wiedzy powinna spajać filologia XXI wieku. 
  5. Dziś już wiemy jak rozpocząć rozwiązywać trudne problemy życiowe wspólnot człowieczych XXI wieku (RTP). Powinniśmy zacząć opracowywać projekty rozwiązań problemów decyzyjnych, opartych na wiedzy ogólnej nauk humanistycznych.

Wszystko co jest potrzebne do realizacji tych postulatów już mamy. Ogromny rozwój wiedzy, rozwój energetyki i informatyki umożliwił człowiekowi w krajach rozwiniętych produkowanie wszystkiego w coraz większym nadmiarze. Lud przymuszany nachalną reklamą, kupuje coraz więcej niepotrzebnych rzeczy. Coraz więcej niepotrzebnych rzeczy wyrzucamy do śmietników, z których powstają ogromne góry śmieci. Wywołuje to coraz większe zanieczyszczanie środowiska naturalnego.

Aby pozytywnie odpowiedzieć na te pytania,
człowiek powinien dysponować narzędziami umożliwiającymi realizacje tych odpowiedzi. Proponujemy, aby tymi narzędziami był "Cel 3 - Sens światopoglądu człowieka", oraz "Cel 4 - Sens wspólnego działania dla wspólnego dobra". przedstawionymi w podpunkcie "1.6. Rozważania nad sensem PMŻ" w niniejszym rozdziale POW.



4. SENS ISTNIENIA ŚWIATA

Dzisiaj człowiek wie, że każda wspólnota i cała ludzkość jest częścią przyrody i podlega wszystkim prawom obowiązującym w przyrodzie. Takim samym prawom przyrody, jakim podlegają wszystkie byty żywe świata. Człowiek dzisiaj wie, jak nie wiele różni się od naszych młodszych braci - zwierząt, a w szczególności od naczelnych (szympansów, bonobo). Jak nie wiele różnią się wspólnoty zwierząt od pierwotnych wspólnot człowieczych. Człowiek wie, że ta największa wspólnota - ludzkość istnieje dzięki powstaniu warunków do życia na Planecie Ziemia. Dzisiaj wiemy, że świat jest cząstką nieskończenie wielkiego, ogromnego wszechświata i częścią układu słonecznego.

Świat to planeta, na której powstały warunki do powstania i rozwoju:

  1. lądów, wody i powietrza, które stały się środowiskiem umożliwiającym powstanie życia,
  2. życia bytów żywych, od organizmów najbardziej pierwotnych do organizmów najbardziej złożonych, jakim są zwierzęta, obdarzone mózgiem, a w szczególności małpy człekokształtne i w końcu człowiek,
  3. wspólnot człowieczych, które umożliwiły ujawnienie się ludzi szczególnie uzdolnionych, którzy umożliwili rozwój wiedzy o świecie i człowieku oraz wykorzystanie tej wiedzy do powstania i rozwoju coraz lepszych warunków życia człowieka.

Wykorzystanie wiedzy przyczyniło się do powstania kolejnych etapów rozwoju ludzkości: od rolnictwa, przez przemysł do budowy nowej cywilizacji (więcej u Tofflerów „Budowa nowej cywilizacji")..


Na podstawie powyższych przemyśleń proponujemy przyjąć następujący sens istnienia świata:

Istnienie świata ma sens, bo świat jest najważniejszym dobrem, mającym najwyższą wartość dla istnienia człowieka, całej wspólnoty człowieczej, wszystkich bytów żywych, roślin i zwierząt.
Świat jest obecnie jedynym zasobem dóbr potrzebnych do życia: człowieka, całej wspólnoty człowieczej, całej wspólnoty roślin i zwierząt..


Człowiek wie, że te zasoby są ograniczone i musi o nie w sposób rozumny zadbać. Powinien w sposób racjonalny wykorzystywać te zasoby. Powinien przestać w sposób rabunkowy wykorzystywać te zasoby. Ze względu na ograniczone zasoby ziemi, może i powinien ograniczyć przyrost naturalny, oraz wykorzystywanie zasobów ziemi.


W związku z tym człowiek, aby mógł zrozumieć sens swojego życia, oraz mógł zrozumieć sens życia wspólnot człowieczych, powinien przyjąć i nadać sens istnieniu świata, stanowiącego najważniejsze dobro dla życia człowieka i wspólnoty człowieczej.




<-- Spis treści

<-- Wstecz

Czytaj dalej -->