3. IDEA MĄDROŚCI NARZĘDZIEM DĄŻENIA DO PRAWDY

Mądrość to wiedza i umiejętność jej wykorzystania.
Idea mądrości, a ściślej idea dążenia do mądrości jest narzędziem do poznawania prawdy o rzeczywistości. Mądrość życiowa jest to wiedza życiowa i umiejętność jej wykorzystania. Idea dążenia do mądrości życiowej jest narzędziem do poznawania prawdy o rzeczywistości, potrzebnej do rozwiązywania problemów decyzyjnych.

Mądrość życiowa jest narzędziem potrzebnym do:

  1. rozwiązywania trudnych problemów życiowych wspólnot człowieczych XXI wieku,
  2. pełnienia roli suwerena i świadomego wyborcy, oraz
  3. wyszukiwania w chaosie informacyjnym informacji niezbędnych dla dobrego i coraz lepszego życia.

Mądrość życiowa jest narzędziem do przetwarzania przez mózg człowieka informacji odbieranych przez jego zmysły z otoczenia, na informacje potrzebne do podejmowania decyzji życiowych, oraz porozumiewania sie ze wspólnotą. Umożliwia doskonalenie podstawowego narzędzia każdego człowieka, jakim jest jego światopogląd. Umożliwia przekształcenie światopoglądu naturalnego w światopogląd rozumny człowieka XXI wieku. Światopogląd rozumny skłania człowieka do kierowanie się najważniejszym dobrem każdego człowieka jakim jest jego życie, oraz do wspólnego działania dla wspólnego dobra.

Mądrość życiowa jest potrzebna każdemu, zainteresowanemu sensem swojego życia, do nadania sensu życiu, skłaniającego człowieka do dążenia do doskonałości, prawdy, dobra i piękna.

Mądrość życiowa jest potrzebna każdemu do:
  1. kierowania swoim życiem i życiem wspólnot człowieczych,
  2. do podejmowania mądrych decyzji życiowych,
  3. świadomego pełnienia roli wyborcy, stale zainteresowanego wynikami działalności wybranych władz, oraz gotowego pomóc wybranym władzom.

Przy rozwiązywaniu problemów życiowych mądrość życiowa skłania człowieka do zadawania sobie trzech prostych pytań problemowych: Dlaczego? W jakim celu? Jakie będą skutki? - kierowania się mądrością życiową. Odpowiedzi na te pytania przedstawiamy w następnych punktach rozdziału MDC.



4. IDEA DĄŻENIA DO DOBRA

Idea dobra- a ściślej idea dążenia do dobra, to druga część idei naczelnej dążenia do doskonałości. To propozycja dążenia do dobra, będącego ideą najważniejszej i najcenniejszej wartości każdego człowieka jaką jest jego życie.

Dobro
to cecha bytu lub zbioru bytów, których zalety znacznie przewyższają ich wady. Tę cechę bytu możemy doskonalić. A doskonalenie tej cechy bytu nie ma granic. I to jest podstawowa zaleta takiego pojęcia dobra i doskonałości.

Dlatego proponujemy uznać za najważniejsze dobro dla każdego człowieka jego życie - mające potrójnie stopniowalną wartość:

  1. Wartością podstawową jest w ogóle życie człowieka, bo utrata życia uniemożliwia mu wszelkie dążenie do czegokolwiek.
  2. Wartością oczywistą jest dobre życie, umożliwiające przeżywanie chwil szczęścia.
  3. Wartością najwyższą jest życie dobre i coraz lepsze, umożliwiające przeżywanie poczucia szczęścia.

Warto przypomnieć pierwsze przykazanie mądrości Józefa Bocheńskiego:
Postępuj tak, abyś długo żył i dobrze ci się powodziło.

Dążenie do doskonałości różni człowieka od najwyżej rozwiniętych zwierząt, gdyż ma on prawie nieograniczoną zdolność do twórczego myślenia i działania, którą zawdzięcza swojemu mózgowi. Wreszcie zrozumieliśmy tę prawdę i zaczęliśmy na wielką skalę badać nasze mózgi.

Człowiek posiada mózg - to osobliwe i najsprawniejsze narzędzie twórczego myślenia i działania. Mózg umożliwia człowiekowi osiąganie pełni życia, odpowiadającej jego poczuciu godności, wartości oraz potrzebom życiowym (patrz książka Martina E.P. Seligmana „Pełnia życia").

Człowiek żyje w jakichś wspólnotach (w rodzinie, parafii, gminie, przedsiębiorstwie, państwie oraz środowisku naturalnym). Jego życie zależy od jakości życia tych wspólnot i środowiska. Człowiek XXI wieku żyje w globalnej wiosce. Wie, że jego życie zależy od jakości życia sąsiadów, jakości życia ludzkości i od jakości środowiska naturalnego świata.


Racjonalnie myślący człowiek powinien dla swojego dobra dążyć z pełną świadomością i z pełnym zaangażowaniem  do doskonalenia życia tych wspólnot.


Na czym powinno się opierać to dążenie do dobrego życia? Proponujemy to dążenie oprzeć na idei miłości, o której piszemy w następnym punkcie rozdziału MDC.



5. IDEA MIŁOŚCI NARZĘDZIEM DĄŻENIA DO DOBRA

Idea miłości, a ściślej idea dążenia do coraz lepszej miłości, jest narzędziem do realizacji dobra, potrzebnego do rozwiązywania problemów wspólnot człowieczych.

Miłość
to pozytywne uczucie, jakim człowiek powinien darzyć siebie, innych ludzi i przyrodę. Bo życie każdego z nas zależy od tych trzech podstawowych zależności: od jakości naszego życia, od jakości życia wspólnoty, w której żyjemy (od rodziny, osiedla, wsi, parafii, gminy, kraju, kontynentu, a obecnie całej ludzkości) i od jakości środowiska naturalnego, w którym człowiek żyje. Kształt dążenia człowieka zależy bowiem od naszego „ja", od „my" i od „to"- jak to syntetycznie i prosto wyraził Ken Wilber, amerykański psycholog i socjolog, twórca integralnej teorii świadomości.

Miłować
znaczy tyle, co pragnąć i współdziałać dla: dobra własnego, dobra wspólnego i dobra środowiska naturalnego i sztucznego. To jest fundament etyki (moralności) XXI wieku, który powinien być wyrażony następująco:
1)  miłuj siebie samego z całą mocą swojej wiedzy,
2)  miłuj bliźniego swego jak siebie samego i
3)  miłuj przyrodę jak bliźniego swego.

Taki kształt tego przykazania miłości jest syntezę moralności i etyki, zastępującą wszystkie nakazy i zakazy sprzeczne z prawami przyrody.

Potrzeba miłości pojawia się w sposób oczywisty we wspólnotach. Wspólnota
to każdy zespół ludzi związanych ze sobą wspólnym życiem i wspólnymi zależnościami. Wspólnotą jest rodzina jak również cała ludzkość. Aby wspólnota powstała, istniała i rozwijała się musi istnieć jakiś wspólny sens istnienia.

Członków wspólnoty powinna łączyć miłość, przyjaźń lub przynajmniej życzliwość do każdego innego, do każdej innej wspólnoty, a w szczególności do sąsiadów. Kluczowym spoiwem jest wzajemne zrozumienie:  sensu wspólnego życia, wspólnych celów, wspólnych zadań oraz wspólne działania dla wspólnego dobra. Członków sąsiadujących wspólnot powinna łączyć troska i wspólne działania na rzecz utrzymania otaczającej ją przyrody dla zachowania lub dla odtworzenia jej naturalnego stanu.

<-- Spis treści

<-- Wstecz

Czytaj dalej -->